Het forum van oliversverhalen.nl

De 'on' zat er in, Oliver. Gelukkig niet belemmerend. Want echt ontoegankelijk betekent: onmogelijk. En om met Erwin te spreken: een probleem kan ook een uitdaging zijn. Niet alles was mogelijk. Uiteindelijk was voor bijna elk probleem een oplossing te vinden. Alleen die trap naar de kamer van Evert ...

We fietsen nog wat door Spakenburg en vervolgen onze weg richting Harderwijk, waar we door de pech later aankomen.
Het hotel heeft een aangepaste kamer; op hun website las ik:

‘Mindervalide kamers.
Kamer met douche en toilet, speciaal aangepast. Helaas niet geschikt voor elektrische ...

We worden vroeg wakker. Het voelt fijn om weer samen op te staan en samen te douchen.We genieten van elkaar en laten elkaar genieten.
Vandaag fietsen we van Volendam naar Huizen.

“Jij hebt deze route al eens met je vader gefietst. Voelt het als dezelfde route?” vraag ik aan Evert.
“Eigenlijk weet ...

“Nog een uurtje dan, daarna willen we naar het hotel.”
Evert vraagt: “Zitten jullie ook in een hotel?”
“Neen, wij zijn hier met de boot. Laten we daar dan even heen lopen, kunnen we iets drinken op het terras bij het café aan het water tegenover de boot.”

Evert wijst als we er langs lopen ons hotel ...

Het is half negen wanneer we vertrekken. De zon laat zich zien, het is heerlijk weer om te fietsen. De eerste vijfentwintig kilometer zijn vertrouwd; we kennen de route en de wielen rollen soepel over het asfalt.

We stoppen voor een pauze bij een theetuin met een gezellig terras. Ik ontkoppel mijn ...

We kopen een opvouwbare douchekruk. “Dit weekend kunnen we hem uitproberen,” zegt Evert.
“Oefen je niet nu al even met me?” lach ik.
“Zeker, ik oefen graag met jou.”
We douchen alsof we in een hotel zijn. In de badkamer, na een transfer op de douchekruk zit ik gesteund door mijn handen, mijn benen ...

Na het eten gaan we eerst naar mijn kamer. Ik laat Everts ouders zien hoe ik zelfstandig kan functioneren.

Mijn vader begint daarna het gesprek.
“Jullie willen in juli een rondje om het IJsselmeer fietsen. Kamperen lukt niet! Wat is nu precies jullie probleem?”
“B&B’s lukken ook niet: we vinden ...

Ik merk dat ik steeds meer om Evert ga geven. We ondernemen veel en daar geniet ik van.
“Ik vind het heerlijk om met jou te fietsen en andere activiteiten te ondernemen."
Evert glimlacht. “Bij jou zijn is echt bijzonder.”

Elke week trekken we er één keer op uit. Soms bedenk ik waar we heen gaan ...

"Naar mij toe gaan zal nog wel wat problemen geven," zegt Evert.
"Toegankelijkheid?"
Evert knikt. "Inderdaad. Mijn kamer ligt op de eerste verdieping, te bereiken via een trap.
Dat is niet het enige. Voor ons huis liggen twee treden en ook binnen zijn wat kleine hoogteverschillen, zelfs op de begane ...

Na mijn laatste les hoepel ik naar de fietsenstalling, klik mijn handbike aan de rolstoel en zet koers naar ‘Het Hoekje’. Bij het loskoppelen van mijn handbike komt er een jongen naast me staan.
Twee blikken, één vraag: “Erwin?”
Ik schiet in de lach. “Ja, dat ben ik!”
Evert steekt zijn hand uit ...