Ik dacht precies hetzelfde (deel 8)
Geplaatst: zo 09 aug 2026, 07:30
Ik dacht precies hetzelfde (deel 8)
Ze spreken niet meer over die avond in de keuken. Op woensdagavond klopt Simon op Mathias' deur.
"Ga je mee lopen?"
Twee tot drie keer per week doen ze dat inmiddels weer.
Mathias kijkt op van zijn stoel.
"Geef me de tijd om me om te kleden."
Simon gaat op het bed zitten. Mathias trekt zijn trui en shirt uit, laat ze over de rugleuning van zijn stoel vallen en maakt zijn broeksriem los. Zijn lange broek glijdt naar beneden. Die legt hij ook op de stoel. Hij veert door zijn knieën om uit de onderste lade van de kast een zwarte loopshort te nemen. Daarna trekt hij die aan en zoekt zijn loopschoenen onder het bed. Wanneer Mathias weer rechtop staat, kruist zijn blik die van Simon. Blauwe ogen blijven in de zijne hangen. Mathias trekt zijn schoenen aan en bindt de veters vast.
"Klaar?" vraagt Simon na een korte stilte. "Ik ben op je aan het wachten."
Even later lopen ze zwijgend de trap af. Buiten is het al begonnen te schemeren. De eerste honderden meters zeggen ze weinig.
"Rustig tempo?" vraagt Mathias.
Ze slaan het pad langs het water in. De bomen beginnen te verkleuren. Het tempo ligt lager dan anders. Halverwege vertraagt Mathias vanzelf nog wat.
Wanneer ze terugkeren in het studentenhuis, klinkt er gelach uit de keuken.
"Daar zijn de sporthelden", roept Jörgen zodra ze binnenkomen. "Heeft Mathias eindelijk weer genoeg energie om mee te gaan?"
"Waarvoor?" vraagt Mathias.
"Naar de film vrijdag."
Mathias kijkt naar Simon.
"Waarom zou ik niet mee willen?"
Vrijdagavond fietsen ze met een groepje naar de bioscoop. Laura heeft vooraf de recensies van de film opgezocht. Jörgen beweert dat hij de ontknoping al kent, maar blijkt er volledig naast te zitten. Na afloop praten Steffi en Carina door elkaar over de film, terwijl Sam en Lore proberen te volgen waar het eigenlijk over gaat. Mathias en Simon stappen naast elkaar naar hun fietsen, omhuld door het geroezemoes van de anderen.
Terug in het studentenhuis blijven ze na het drankje weer als laatsten in de keuken zitten. De anderen verdwijnen één voor één naar boven. Mathias neemt de lege glazen mee naar het aanrecht.
"Laat maar", zegt Simon. "Ik droog wel af."
Ze werken naast elkaar zonder haast.
Als de laatste tas in de kast staat, kijkt Mathias de keuken rond.
"We zijn klaar."
Simon knikt.
"Ja."
Ze blijven nog even staan.
"We hebben een pilsje verdiend", zegt Mathias.
"Ik één, jij twee", reageert Simon.
"Hoe kom je daarbij?"
"Omdat je vanavond zo lekker op weg was. Voor de sfeer en de gezelligheid", antwoordt Simon met een lachje. "Je hebt jezelf overtroffen."
"Ik zou willen dat ik dat altijd kon."
"Hoe bedoel je dat?"
"Ik..." Mathias blijft halverwege het woord steken.
Simon kijkt Mathias afwachtend aan.
"Je moet eraan toe zijn om jezelf te overtreffen, denk je niet?" zegt hij.
Mathias trekt een vragend gezicht.
"Waar slaat dat nu op?" zegt hij ongenuanceerd. "Het is veel te laat voor filosofische praat. Ik ga slapen. Tot morgen."
Mathias zet één flesje terug in de krat.
"Tot morgen."
De volgende dag, als ze 's avonds met elkaar aan tafel zitten en zich de nasi die Steffi heeft gekookt laten smaken, houdt Simon Mathias ongemerkt in de gaten. Mathias praat mee, lacht op de juiste momenten en lijkt nergens last van te hebben. Juist dat maakt Simon onzeker.
Ze spreken niet meer over die avond in de keuken. Op woensdagavond klopt Simon op Mathias' deur.
"Ga je mee lopen?"
Twee tot drie keer per week doen ze dat inmiddels weer.
Mathias kijkt op van zijn stoel.
"Geef me de tijd om me om te kleden."
Simon gaat op het bed zitten. Mathias trekt zijn trui en shirt uit, laat ze over de rugleuning van zijn stoel vallen en maakt zijn broeksriem los. Zijn lange broek glijdt naar beneden. Die legt hij ook op de stoel. Hij veert door zijn knieën om uit de onderste lade van de kast een zwarte loopshort te nemen. Daarna trekt hij die aan en zoekt zijn loopschoenen onder het bed. Wanneer Mathias weer rechtop staat, kruist zijn blik die van Simon. Blauwe ogen blijven in de zijne hangen. Mathias trekt zijn schoenen aan en bindt de veters vast.
"Klaar?" vraagt Simon na een korte stilte. "Ik ben op je aan het wachten."
Even later lopen ze zwijgend de trap af. Buiten is het al begonnen te schemeren. De eerste honderden meters zeggen ze weinig.
"Rustig tempo?" vraagt Mathias.
Ze slaan het pad langs het water in. De bomen beginnen te verkleuren. Het tempo ligt lager dan anders. Halverwege vertraagt Mathias vanzelf nog wat.
Wanneer ze terugkeren in het studentenhuis, klinkt er gelach uit de keuken.
"Daar zijn de sporthelden", roept Jörgen zodra ze binnenkomen. "Heeft Mathias eindelijk weer genoeg energie om mee te gaan?"
"Waarvoor?" vraagt Mathias.
"Naar de film vrijdag."
Mathias kijkt naar Simon.
"Waarom zou ik niet mee willen?"
Vrijdagavond fietsen ze met een groepje naar de bioscoop. Laura heeft vooraf de recensies van de film opgezocht. Jörgen beweert dat hij de ontknoping al kent, maar blijkt er volledig naast te zitten. Na afloop praten Steffi en Carina door elkaar over de film, terwijl Sam en Lore proberen te volgen waar het eigenlijk over gaat. Mathias en Simon stappen naast elkaar naar hun fietsen, omhuld door het geroezemoes van de anderen.
Terug in het studentenhuis blijven ze na het drankje weer als laatsten in de keuken zitten. De anderen verdwijnen één voor één naar boven. Mathias neemt de lege glazen mee naar het aanrecht.
"Laat maar", zegt Simon. "Ik droog wel af."
Ze werken naast elkaar zonder haast.
Als de laatste tas in de kast staat, kijkt Mathias de keuken rond.
"We zijn klaar."
Simon knikt.
"Ja."
Ze blijven nog even staan.
"We hebben een pilsje verdiend", zegt Mathias.
"Ik één, jij twee", reageert Simon.
"Hoe kom je daarbij?"
"Omdat je vanavond zo lekker op weg was. Voor de sfeer en de gezelligheid", antwoordt Simon met een lachje. "Je hebt jezelf overtroffen."
"Ik zou willen dat ik dat altijd kon."
"Hoe bedoel je dat?"
"Ik..." Mathias blijft halverwege het woord steken.
Simon kijkt Mathias afwachtend aan.
"Je moet eraan toe zijn om jezelf te overtreffen, denk je niet?" zegt hij.
Mathias trekt een vragend gezicht.
"Waar slaat dat nu op?" zegt hij ongenuanceerd. "Het is veel te laat voor filosofische praat. Ik ga slapen. Tot morgen."
Mathias zet één flesje terug in de krat.
"Tot morgen."
De volgende dag, als ze 's avonds met elkaar aan tafel zitten en zich de nasi die Steffi heeft gekookt laten smaken, houdt Simon Mathias ongemerkt in de gaten. Mathias praat mee, lacht op de juiste momenten en lijkt nergens last van te hebben. Juist dat maakt Simon onzeker.