De twee kanten van ons (deel 5)
Geplaatst: wo 02 sep 2026, 07:09
De twee kanten van ons (deel 5)
Vallen en Opvangen
Op de houten podiumvloer zette de dansleerkracht de schouders van Obi recht. Ze was klein, ontwapenend direct en droeg versleten sneakers.
"Jij moet niet dansen, Obi," zei ze, terwijl ze hem op zijn plek zette. "Jij bent de grond. Zet je voeten breder. Cas gaat vliegen, jij zorgt dat hij niet te pletter slaat."
Ze plaatste Obi in een brede, statische houding. “Geen gracieuze bewegingen, maar pure draagkracht wil ik van jou.”
Vanaf de eerste rij in de donkere zaal keek meneer Arduin toe. Hij klemde zijn kaken op elkaar. Hij keek lijdzaam toe hoe een ander zijn spelers liet bewegen in zijn eigen decor.
Cas nam een aanloop. De gele pruik wipte op en neer. Hij zette zich af, sprong, en Obi ving hem op. Het was geen vloeiende beweging; het was onbeholpen ruw. Obi’s handen vonden een houvast in de blote zij van Cas, op zijn zwetende huid. De zwaartekracht dwong hem te handelen. Hij spreidde zijn voeten, spande zijn rug en hield Cas overeind, min of meer in balans.
De pruik hing naar beneden, in Obi's gezicht. De hartslag die hij in de slaapkamer had gevoeld, bonkte nu tegen zijn eigen borst.
"Loslaten," riep de dansleerkracht. Cas gleed soepel langs Obi’s lichaam naar de grond. Cas veerde onmiddellijk op, zijn ogen glinsterend van de adrenaline. Hij begon de beweging meteen te herhalen, met extra zwierige armbewegingen en een geïmproviseerde pirouette.
"Stop." De stem van meneer Arduin klonk streng door de zaal. Hij stond misnoegd op uit zijn stoel en liep naar de rand van het podium. "Cas, we maken geen moderne dansvoorstelling. Dit is theater. Die lift is een leesteken in de zin, niet de hele alinea. Houd de focus altijd op de tekst."
Cas knikte, al was de energie amper uit zijn lijf te krijgen. Arduin draaide zich om naar de zijkant van het toneel, waar Femke passief op de grond zat. Hij wenkte haar naar de coulissen. Achter de zwarte gordijnen kruiste hij zijn armen. Op de achtergrond klonk het geluid van de rest van de klas: schuivende kartonnen panelen en het scheuren van ducttape voor de decorstukken.
"Femke," zei Arduin, zijn stem mogelijk te hard. "Je staat te veel aan de zijlijn. Je kijkt naar hen in plaats van met hen te spelen. Ook zonder tekst hoor je betrokken te blijven." Femke staarde naar de punt van haar schoen. "Jij speelt ook mee, verstop je niet. Je kent Cas, jullie band is goed. Gebruik dat voordeel. Je acteert kleurloos. Ik wil je niet kwijt, maar dit stuk heeft een anker nodig. Geen toeschouwer. Jij moet er meer voor gaan." Ze keek op en verzon geen excuses. Ze knikte kort. "Begrepen."
De turnles was halverwege en de sporthal rook naar stof en plankenvloer. De klas was opgedeeld in twee groepen voor een reeks oefeningen aan de ringen en het klimtouw.
Cas zat op een houten bank tegen de muur te wachten tot hij aan de beurt was. Hij deed alsof hij de zaal in keek, maar zijn blik schoof telkens terug naar Obi. Obi stond bij de touwen in een mouwloos sportshirt. Na een klim veegde hij met de binnenkant van zijn onderarm het zweet van zijn voorhoofd.
Zijn donkere huid glom onder het neonlicht van de zaal. Het licht weerkaatste erop en volgde de spieren van zijn armen en benen. Cas keek er te lang naar. Het was geen afgunst, het was zuivere begeerte. Vergeleken met Obi’s warme, glanzende huid vond hij zijn eigen armen maar flets. Bleekselderij. Hij was intussen op een punt gekomen dat hij bijna wilde dat Obi het merkte, dat hij betrapt zou worden, al was deze volle gymzaal daar niet de plek voor.
Het inhouden was een kwelling aan het worden. Tussen de aanmoedigingen van de klas en het piepen van de zaalschoenen door, bleef hij de grens opzoeken.
Obi keek naar hem. Hij keek niet vluchtig rond, maar richtte zijn ogen strak op de bank waar hij zat. Zijn blik haakte vast in die van Cas.
Het voelde bijna fysiek, alsof Obi hem vast plakte tegen de muur. Obi bleef staan, haalde adem. In plaats van weg te kijken, weerstond hij de provocatie.
Cas voelde de warmte in één opwelling vanuit zijn hals omhoogtrekken. Het bloed stroomde naar zijn wangen. Betrapt. Midden in die volle zaal, met klasgenoten op een paar meter afstand, deelden ze even alleen die blik. Wegkijken zou een vlucht zijn, dus hield hij Obi’s ogen vast, strak en geladen. Pas toen de spanning onhoudbaar werd, boog hij zich voorover, pakte de rand van zijn turnschoen vast en knoopte een veter opnieuw. Zijn handen voelden opeens klam en houterig aan.
Obi kwam de weken daarna regelmatig bij Cas thuis. Niet alleen om de tekst en de acrobatische choreografie te oefenen, maar evengoed om urenlang over alles en niets te praten. Na het repeteren lagen ze soms op het tapijt van Cas’ slaapkamer. Tussen die vier muren openden ze hun eigen werelden. Obi vertelde over zijn vroegste jeugdherinneringen, de achtergrond die hem gevormd had, en het gevoel dat hij in dit land altijd werd bekeken. "Ik was zes en sprak de taal niet. Ik was te jong om alles te beseffen, maar oud genoeg om ontworteld te zijn."
"Ik ben ook anders," zei Cas zacht, terwijl hij naar het plafond staarde.
Obi schoot in de lach. "Jij? Jij bent wit, Cas. Je bent een van hen."
"Vanbinnen," antwoordde Cas. "Vanbinnen voel ik me anders."
Obi draaide zijn hoofd naar hem toe. "Je bent aan de binnenkant net als ik. Wat zou jij anders zijn?"
Cas aarzelde. Hij zocht naar de juiste woorden, balancerend op de dunne lijn tussen verbergen en onthullen. "Het is lastig uit te leggen. Ik hoop gewoon... dat jij op dezelfde manier anders bent als ik."
Obi bestudeerde hem aandachtig. "Je spreekt in raadsels," zei hij. Toen verscheen er een plagerige uitdrukking op zijn gezicht. "Je krijgt er zelfs een kleur van."
Cas voelde de onmiskenbare warmte op zijn wangen en streek er nutteloos overheen. Hij wilde wegkijken, maar Obi bleef hem aankijken.
"Ik krijg soms ook een kleur," ging Obi rustig verder, zijn stem nu vrij van spot. "Maar niemand merkt het ooit, behalve mijn moeder. Ik begrijp nog steeds niet hoe ze dat door mijn donkere huid heen ziet." Hij zweeg even en woog zijn volgende woorden zorgvuldig af. "Sinds ik hier ben, heb ik mezelf moeten aanleren om me niet anders te voelen door mijn huidskleur. Dus ik begrijp je beter dan wie ook."
Er klonk een lichte verwondering in zijn stem. "Is het niet vreemd dat we allemaal hetzelfde willen zijn? Terwijl ik nu stilaan begin te beseffen dat ik er best fier op mag zijn... dat ik een beetje anders ben. Het maakt mezelf accepteren net iets gemakkelijker."
Cas keek hem van de zijkant aan en duwde zijn schouder tegen die van Obi. "Je wordt te diepzinnig."
Obi schoot in de lach. "Ik wíl graag diep gaan. Het toneel heeft me doen nadenken. Verlangen, angst, boosheid, liefhebben... er zijn geen verschillen tussen jou en mij in wat we kunnen voelen."
Enkele weken later, tijdens de eerste volledige uitvoering met het door de klas afgewerkte decor op de achtergrond, stond alles bijna op punt.
De scène bouwde op. Obi en Cas stonden tegenover elkaar: Cas in zijn blote bovenlijf en pruik, Obi in zijn witte tanktop. De tekst ging heen en weer, strak en ritmisch. Toen kwam de aanloop. De sprong. Obi plantte zijn voeten, ving de heupen van Cas en tilde hem de lucht in. De acrobatische pose stond als een huis. De fysieke balans tussen twee jongens was perfect.
Cas keek van bovenaf neer op Obi. Hij speelde geen personage meer; hij was Cas. Obi, nog steeds met het volle gewicht van Cas in zijn handen, keek hem recht aan.
In de zaal hield meneer Arduin zijn adem in. Het was fascinerend, bijna echt.
Op dat moment stapte Femke de lichtcirkel in. Ze veranderde niet van toon, ze schreeuwde niet. Ze keek recht naar het balancerende duo, plantte haar voeten stevig op het hout en sprak haar volgende regel uit het script, waarmee ze hen onzichtbaar terugriep naar het acteren.
Cas hoorde de woorden van Femke, vond zijn focus terug en pikte naadloos in op haar tekst. Obi liet hem langzaam zakken, exact op de maat van de dialoog. De scène ontwikkelde zich verder, beladen met de intense sfeer maar strak bij de tekst gehouden door Femke.
Meneer Arduin zakte langzaam terug in zijn klapstoel. In de donkere zaal verscheen er een brede glimlach op zijn gezicht.
Ze hadden het.
Vallen en Opvangen
Op de houten podiumvloer zette de dansleerkracht de schouders van Obi recht. Ze was klein, ontwapenend direct en droeg versleten sneakers.
"Jij moet niet dansen, Obi," zei ze, terwijl ze hem op zijn plek zette. "Jij bent de grond. Zet je voeten breder. Cas gaat vliegen, jij zorgt dat hij niet te pletter slaat."
Ze plaatste Obi in een brede, statische houding. “Geen gracieuze bewegingen, maar pure draagkracht wil ik van jou.”
Vanaf de eerste rij in de donkere zaal keek meneer Arduin toe. Hij klemde zijn kaken op elkaar. Hij keek lijdzaam toe hoe een ander zijn spelers liet bewegen in zijn eigen decor.
Cas nam een aanloop. De gele pruik wipte op en neer. Hij zette zich af, sprong, en Obi ving hem op. Het was geen vloeiende beweging; het was onbeholpen ruw. Obi’s handen vonden een houvast in de blote zij van Cas, op zijn zwetende huid. De zwaartekracht dwong hem te handelen. Hij spreidde zijn voeten, spande zijn rug en hield Cas overeind, min of meer in balans.
De pruik hing naar beneden, in Obi's gezicht. De hartslag die hij in de slaapkamer had gevoeld, bonkte nu tegen zijn eigen borst.
"Loslaten," riep de dansleerkracht. Cas gleed soepel langs Obi’s lichaam naar de grond. Cas veerde onmiddellijk op, zijn ogen glinsterend van de adrenaline. Hij begon de beweging meteen te herhalen, met extra zwierige armbewegingen en een geïmproviseerde pirouette.
"Stop." De stem van meneer Arduin klonk streng door de zaal. Hij stond misnoegd op uit zijn stoel en liep naar de rand van het podium. "Cas, we maken geen moderne dansvoorstelling. Dit is theater. Die lift is een leesteken in de zin, niet de hele alinea. Houd de focus altijd op de tekst."
Cas knikte, al was de energie amper uit zijn lijf te krijgen. Arduin draaide zich om naar de zijkant van het toneel, waar Femke passief op de grond zat. Hij wenkte haar naar de coulissen. Achter de zwarte gordijnen kruiste hij zijn armen. Op de achtergrond klonk het geluid van de rest van de klas: schuivende kartonnen panelen en het scheuren van ducttape voor de decorstukken.
"Femke," zei Arduin, zijn stem mogelijk te hard. "Je staat te veel aan de zijlijn. Je kijkt naar hen in plaats van met hen te spelen. Ook zonder tekst hoor je betrokken te blijven." Femke staarde naar de punt van haar schoen. "Jij speelt ook mee, verstop je niet. Je kent Cas, jullie band is goed. Gebruik dat voordeel. Je acteert kleurloos. Ik wil je niet kwijt, maar dit stuk heeft een anker nodig. Geen toeschouwer. Jij moet er meer voor gaan." Ze keek op en verzon geen excuses. Ze knikte kort. "Begrepen."
De turnles was halverwege en de sporthal rook naar stof en plankenvloer. De klas was opgedeeld in twee groepen voor een reeks oefeningen aan de ringen en het klimtouw.
Cas zat op een houten bank tegen de muur te wachten tot hij aan de beurt was. Hij deed alsof hij de zaal in keek, maar zijn blik schoof telkens terug naar Obi. Obi stond bij de touwen in een mouwloos sportshirt. Na een klim veegde hij met de binnenkant van zijn onderarm het zweet van zijn voorhoofd.
Zijn donkere huid glom onder het neonlicht van de zaal. Het licht weerkaatste erop en volgde de spieren van zijn armen en benen. Cas keek er te lang naar. Het was geen afgunst, het was zuivere begeerte. Vergeleken met Obi’s warme, glanzende huid vond hij zijn eigen armen maar flets. Bleekselderij. Hij was intussen op een punt gekomen dat hij bijna wilde dat Obi het merkte, dat hij betrapt zou worden, al was deze volle gymzaal daar niet de plek voor.
Het inhouden was een kwelling aan het worden. Tussen de aanmoedigingen van de klas en het piepen van de zaalschoenen door, bleef hij de grens opzoeken.
Obi keek naar hem. Hij keek niet vluchtig rond, maar richtte zijn ogen strak op de bank waar hij zat. Zijn blik haakte vast in die van Cas.
Het voelde bijna fysiek, alsof Obi hem vast plakte tegen de muur. Obi bleef staan, haalde adem. In plaats van weg te kijken, weerstond hij de provocatie.
Cas voelde de warmte in één opwelling vanuit zijn hals omhoogtrekken. Het bloed stroomde naar zijn wangen. Betrapt. Midden in die volle zaal, met klasgenoten op een paar meter afstand, deelden ze even alleen die blik. Wegkijken zou een vlucht zijn, dus hield hij Obi’s ogen vast, strak en geladen. Pas toen de spanning onhoudbaar werd, boog hij zich voorover, pakte de rand van zijn turnschoen vast en knoopte een veter opnieuw. Zijn handen voelden opeens klam en houterig aan.
Obi kwam de weken daarna regelmatig bij Cas thuis. Niet alleen om de tekst en de acrobatische choreografie te oefenen, maar evengoed om urenlang over alles en niets te praten. Na het repeteren lagen ze soms op het tapijt van Cas’ slaapkamer. Tussen die vier muren openden ze hun eigen werelden. Obi vertelde over zijn vroegste jeugdherinneringen, de achtergrond die hem gevormd had, en het gevoel dat hij in dit land altijd werd bekeken. "Ik was zes en sprak de taal niet. Ik was te jong om alles te beseffen, maar oud genoeg om ontworteld te zijn."
"Ik ben ook anders," zei Cas zacht, terwijl hij naar het plafond staarde.
Obi schoot in de lach. "Jij? Jij bent wit, Cas. Je bent een van hen."
"Vanbinnen," antwoordde Cas. "Vanbinnen voel ik me anders."
Obi draaide zijn hoofd naar hem toe. "Je bent aan de binnenkant net als ik. Wat zou jij anders zijn?"
Cas aarzelde. Hij zocht naar de juiste woorden, balancerend op de dunne lijn tussen verbergen en onthullen. "Het is lastig uit te leggen. Ik hoop gewoon... dat jij op dezelfde manier anders bent als ik."
Obi bestudeerde hem aandachtig. "Je spreekt in raadsels," zei hij. Toen verscheen er een plagerige uitdrukking op zijn gezicht. "Je krijgt er zelfs een kleur van."
Cas voelde de onmiskenbare warmte op zijn wangen en streek er nutteloos overheen. Hij wilde wegkijken, maar Obi bleef hem aankijken.
"Ik krijg soms ook een kleur," ging Obi rustig verder, zijn stem nu vrij van spot. "Maar niemand merkt het ooit, behalve mijn moeder. Ik begrijp nog steeds niet hoe ze dat door mijn donkere huid heen ziet." Hij zweeg even en woog zijn volgende woorden zorgvuldig af. "Sinds ik hier ben, heb ik mezelf moeten aanleren om me niet anders te voelen door mijn huidskleur. Dus ik begrijp je beter dan wie ook."
Er klonk een lichte verwondering in zijn stem. "Is het niet vreemd dat we allemaal hetzelfde willen zijn? Terwijl ik nu stilaan begin te beseffen dat ik er best fier op mag zijn... dat ik een beetje anders ben. Het maakt mezelf accepteren net iets gemakkelijker."
Cas keek hem van de zijkant aan en duwde zijn schouder tegen die van Obi. "Je wordt te diepzinnig."
Obi schoot in de lach. "Ik wíl graag diep gaan. Het toneel heeft me doen nadenken. Verlangen, angst, boosheid, liefhebben... er zijn geen verschillen tussen jou en mij in wat we kunnen voelen."
Enkele weken later, tijdens de eerste volledige uitvoering met het door de klas afgewerkte decor op de achtergrond, stond alles bijna op punt.
De scène bouwde op. Obi en Cas stonden tegenover elkaar: Cas in zijn blote bovenlijf en pruik, Obi in zijn witte tanktop. De tekst ging heen en weer, strak en ritmisch. Toen kwam de aanloop. De sprong. Obi plantte zijn voeten, ving de heupen van Cas en tilde hem de lucht in. De acrobatische pose stond als een huis. De fysieke balans tussen twee jongens was perfect.
Cas keek van bovenaf neer op Obi. Hij speelde geen personage meer; hij was Cas. Obi, nog steeds met het volle gewicht van Cas in zijn handen, keek hem recht aan.
In de zaal hield meneer Arduin zijn adem in. Het was fascinerend, bijna echt.
Op dat moment stapte Femke de lichtcirkel in. Ze veranderde niet van toon, ze schreeuwde niet. Ze keek recht naar het balancerende duo, plantte haar voeten stevig op het hout en sprak haar volgende regel uit het script, waarmee ze hen onzichtbaar terugriep naar het acteren.
Cas hoorde de woorden van Femke, vond zijn focus terug en pikte naadloos in op haar tekst. Obi liet hem langzaam zakken, exact op de maat van de dialoog. De scène ontwikkelde zich verder, beladen met de intense sfeer maar strak bij de tekst gehouden door Femke.
Meneer Arduin zakte langzaam terug in zijn klapstoel. In de donkere zaal verscheen er een brede glimlach op zijn gezicht.
Ze hadden het.