Ik dacht precies hetzelfde (deel 6)
De resultaten vallen mee. Simon slaagt ruimer dan hij had durven hopen, en Mathias bevestigt zonder moeite zijn sterke jaar. Ze feliciteren elkaar met een paar korte berichten. Daarna wordt het stil.
De vakantie vult zich met familie, vakantiejobs en afspraken met vrienden. Af en toe denkt een van hen aan het studentenhuis en aan het volgende academiejaar. Dat voelt als een logische reden om ernaar uit te kijken.
De avond voordat zijn ouders hem terugbrengen naar het studentenhuis, ligt Mathias wakker. Slapen lukt niet. Hij heeft een goed jaar achter de rug. Zijn studieresultaten zijn prima. Toch voelt er iets wezenlijk anders dan vorig jaar. De vanzelfsprekendheid waarmee hij vroeger overal binnenstapte, is verdwenen.
Steeds weer keert het gevoel van Simons hand op zijn elleboog terug. Niet de aanraking zelf hield hem bezig, maar vooral wat die bij hem had losgemaakt. Pas laat valt hij uiteindelijk toch in slaap.
De volgende ochtend stuurt hij Simon een bericht: ‘Ik word straks teruggebracht. Ik ben er rond elf uur. Mijn ouders blijven nog even en we gaan samen ergens eten. Hoe laat denk jij er te zijn?’
Het bericht is verzonden, maar blijft lang ongelezen. Pas onderweg ziet Mathias een antwoord verschijnen.
‘Ik heb de trein van 13.00 uur, dus ik verwacht er tegen zessen te zijn.’
Wanneer zijn ouders vertrokken zijn, pakt Mathias zijn koffer uit. Hij is als eerste terug. De keuken ziet er nog precies zo uit als vóór de vakantie. Het huis is stil.
Tegen zessen hoort hij gestommel in de gang. Simon. Mathias loopt naar beneden en geeft zijn bekende roffeltje op de deur.
"Ja."
Hij steekt zijn hoofd om de deur en weet niet goed hoe hij moet beginnen. "Jij bent de tweede die terug is. Verder is er nog niemand."
Simon is bezig zijn kleren in de kast te leggen. "Ik heb een rustig verlof gehad. Misschien willen de anderen het vakantiegevoel nog even vasthouden."
"En de bergen? Ik blijf me afvragen waarom iemand voor zijn plezier steile hellingen opzoekt."
Simon glimlacht. "Het was intensief. We hebben bekende routes bewandeld en twee nieuwe toppen bedwongen. Eén daarvan was prachtig. Ik laat je de foto's nog wel zien. Onderweg vraag je je soms echt af waar je aan begonnen bent. Maar als je eenmaal boven bent, weet je weer waarom. Hoe was Denemarken?"
"Heel goed. We zaten pal aan het strand. Ik heb veel gezwommen en mijn Duits weer eens kunnen oefenen met de buren."
Simon knikt. "Ik heb nauwelijks andere talen gesproken. Alleen af en toe Duits en Engels in een winkel of restaurant."
Beneden slaat een deur dicht.
"Daar zijn er meer," zegt Mathias. "Ik heb eten van thuis meegekregen. Dat is genoeg voor een hele week."
In de keuken blijken Jörgen en Steffi al te zitten. Hun stemmen vullen meteen het huis. Mathias schuift aan. Even later komt Simon erbij, daarna Carina. Alleen Laura ontbreekt nog. Rond acht uur warmen ze de ovenschotel op. Er blijft nauwelijks een portie over.
Na het eten blijven ze hangen aan tafel. Jörgen kijkt bedenkelijk in de lege bierbak. "Daar moet dringend iets aan gebeuren. De voorraad is na de vakantie net zo treurig als ervoor."
Het academiejaar komt langzaam op gang. Mathias is inmiddels derdejaars, Simon tweedejaars. Af en toe komt Simon langs met een vraag over een vak dat Mathias het jaar voordien heeft gevolgd. Mathias weet vaak nog feilloos welke onderdelen lastig zijn en haalt dan zonder moeite een oude samenvatting uit zijn kast. Omgekeerd kijkt Simon soms mee naar een complexe oefening uit een van Mathias' vakken. Hij ziet geregeld een detail dat Mathias over het hoofd heeft gezien.
's Avonds zit bijna iedereen weer samen in de keuken. Na het eten blijven ze nog wat napraten. De afwas is gedaan; alleen de glazen en de frisdrank staan nog op tafel. Jörgen schuift zijn stoel naar achteren en leunt balancerend op twee poten.
"Zullen we vanavond nog even de stad in?"
"Prima," zegt Steffi.
"Ik ga mee," stemt Carina in.
Jörgen kijkt naar Mathias. "En jij? Jij bent normaal gesproken degene die ons al een uur geleden had meegesleept."
Mathias haalt zijn schouders op. "Ik weet het nog niet. Misschien blijf ik wel thuis."
Jörgen trekt zijn wenkbrauwen op. "Wie ben jij en wat heb je met Mathias gedaan?"
Er wordt gelachen.
"Hij wordt oud," plaagt Steffi.
"Derdejaars," vult Carina aan. "Dan schijnt dat te gebeuren."
Mathias glimlacht flauwtjes.
"Of hij heeft eindelijk ontdekt dat slapen ook een hobby kan zijn," merkt Jörgen op.
"Laat hem toch," zegt Steffi. "Misschien heeft die vakantie hem helemaal zen gemaakt."
"Dat zal het zijn," zegt Jörgen. "Volgend jaar neem ik meerdere weken rust. Misschien word ik dan vanzelf verstandig."
Weer gelach. Mathias lacht mee, al is het iets later dan de rest. Aan de andere kant van de tafel zit Simon zwijgend zijn koffiemok tussen zijn handen te draaien. Niemand kijkt zijn kant op.
"Nu?" vraagt Jörgen. "Ga je mee of niet?"
Mathias schudt zijn hoofd. "Vanavond niet."
"Zoals je wilt."
Het gesprek glijdt vanzelf naar iets anders: colleges, nieuwe vakken, een docent die berucht is om zijn examens. Simon luistert en zegt af en toe iets wanneer iemand hem een vraag stelt. Het valt niemand op dat hij die avond nog minder zegt dan anders.
"Ik ga toch mee," besluit Simon plotseling.
Wanneer het huis leeg is, gaat Mathias op bed liggen. Hij had mee kunnen gaan. Toen Jörgen het daarnet nog een keer vroeg, had hij opnieuw zijn hoofd geschud. Waarom eigenlijk? Hij probeert het moment terug te halen. Zijn weigering kwam bijna als vanzelf, alsof hij er helemaal niets over te zeggen had. Terwijl hij best had willen meegaan. Hij stelt zich voor hoe de anderen nu plezier maken: Jörgen die een straf verhaal vertelt, Steffi die hard lacht en Carina die er nog een schepje bovenop doet, terwijl Simon rustig zit te luisteren. Simon is wel meegegaan, zónder hem. Natuurlijk. Waarom ook niet?
Hij draait zich op zijn zij. Misschien had hij gewoon de knoop moeten doorhakken en moeten meegaan. Dan was er nu tenminste iets te beleven geweest, in plaats van hier alleen in het donker te liggen. Hij zucht. Waarom had hij eigenlijk nee gezegd? Pas tegen één uur hoort hij de voordeur opengaan. Luid gelach in de gang. Hij blijft muisstil luisteren. Even later hoort hij nog voetstappen op de trap. Daarna wordt het weer volkomen stil.
Simon is met de anderen de stad ingetrokken. Jörgen vertelt de ene anekdote na de andere. Steffi en Carina lachen luid. Laura doet haar verhaal over de treinrit nog een keer uit de doeken. Simon lacht mee. Toch dwalen zijn gedachten af en toe af naar Mathias. Hij kan zich maar moeilijk voorstellen dat Mathias vrijwillig een avond alleen in het studentenhuis doorbrengt terwijl de rest het nachtleven induikt. Het past niet bij hem. Wanneer Jörgen voorstelt om nog ergens anders iets te gaan drinken, kijkt Simon even op zijn telefoon. Half twaalf. Heel even vraagt hij zich af of Mathias inmiddels al slaapt. Pas als ze veel later thuiskomen en Simon langs Mathias' kamer loopt, keert de gedachte terug. Onder de deur is het pikdonker. Hij blijft een moment staan. 'Vreemd dat hij niet mee wilde,' denkt Simon. Dan stapt hij door.